Το όνομά της ήταν 92054

Μερικά βράδια, μένω ξάγρυπνος, για καμιά ώρα ή και περισσότερο, όταν μου έρχεται στο νου μια πολύ συγκεκριμένη ανάμνηση. Όταν τελικά με παίρνει ο ύπνος, η ανάμνηση αυτή, με κυνηγά στα όνειρά μου.

Ήταν ένα νεαρό, όμορφο κορίτσι. Την οποία απήγαγαν – την άρπαξαν από την οικογένειά της, άνθρωποι, που σήμερα είναι εχθροί μου. Εκεί στεκόταν, ακριβώς μπροστά μου, δεμένη χειροπόδαρα και ανίκανη να κινηθεί. Θυμάμαι το βλέμμα της – ηττημένη καθώς ήταν από τον φόβο και την αμηχανία, ανέπνεε βαθιά… τρέμοντας μπροστά σε αυτό, που όλοι γνωρίζαμε πως θα συμβεί.

Οι αναμνήσεις μου είναι πολλές, από αυτό το σύντομο περιστατικό – το οποίο κράτησε ελάχιστα, καθώς ένας άνθρωπος ύψωσε το μαχαίρι του. Της έκοψε το λαιμό από την αριστερή πλευρά, λες και αυτή ήταν η δεύτερη φύση του – και μετά της έκοψε και την δεξιά της πλευρά. Έμπειρα χέρια, καθώς φαίνεται.

Ήμουν πολύ μακριά για να το εμποδίσω να συμβεί και ο χρόνος σταμάτησε για μένα. Αλλά μάλλον όχι για αυτήν. Καθώς η λεπίδα χώθηκε στον λαιμό της, αμέσως της κόπηκε η ανάσα, από το σοκ του πόνου, το στόμα της άνοιξε διάπλατα και οι μακριές της βλεφαρίδες πετάριζαν από τον κίνδυνο που ένιωθε. Το σώμα της τινάζονταν βίαια τη στιγμή που πνιγόταν από το ίδιο της το αίμα. Όταν έβηξε ποτάμια αίματος γέμισαν το στήθος της και το έδαφος. Τότε απλά… κατέρρευσε.

Τα μάτια της ορθάνοιχτα κοιτούσαν κατευθείαν εμένα και ο πανικός είχε παγώσει στο πρόσωπό της. Καθώς η ζωή έφευγε από μέσα της, στεκόταν εκεί, παγωμένη και μοναχή της, έχοντας σπασμούς για ένα λεπτό. Μετά έφυγε.

Δεν είμαι σίγουρος τι είναι χειρότερο: η έντονη ανάμνηση που έχω, ή η συνειδητοποίηση πως ότι και να κάνω δεν θα την φέρει πίσω ή θα αλλάξει αυτό που συνέβη; Ότι συνεχίζει να συμβαίνει, γιατί αυτοί οι άνθρωποι πληρώνονται αδρά για να γεμίζουν με αίμα τα χέρια τους.

Θα απογοητεύσω και άλλους, όπως απογοήτευσα αυτήν. Δεν ήμουν αρκετά γρήγορος για να της σώσω τη ζωή και αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Το όνομά της ήταν 92054.

~ Phil G. Pavlov

Εικόνα Jo Frederiks