…ΚΑΙ ΑΝ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ;

Ο πόνος που οι άνθρωποι προκαλούμε στα ζώα που χρησιμοποιούμε για τροφή, ένδυση, έρευνα, ψυχαγωγία και στα λεγόμενα κατοικίδια ζώα φαίνεται να μην έχει όρια, και οι άπειροι βάναυσοι τρόποι με τους οποίους αναγκάζουμε τα ζώα να υποκύψουν στις επιθυμίες μας, φαίνεται να περιορίζονται μόνο από το εύρος της αρρωστημένης φαντασίας μας.

Αλλά γιατί συμβαίνει όλη αυτή η φρικαλεότητα; Και τι μπορούμε να κάνουμε ενάντια σε αυτή τη τρομακτική βαρβαρότητα;

kai_an_o_enoxos_den_einai_autos_pou_nomizeis?

Για κάποιους από εμάς είναι εύκολο να δείξουμε με το δάκτυλο τους άμεσους δράστες της εκμετάλλευσης των ζώων ως κακοποιούς, οι οποίοι, αν υπήρχε ένα ορθό σύστημα δικαιοσύνης, θα έπρεπε να προσαχθούν σε αυτήν. Είναι όμως πολύ πιο δύσκολο – και ακόμη πιο σημαντικό – να ρωτήσουμε τον εαυτό μας : “Μήπως ο τρόπος που ζω την ζωή μου είναι η αιτία που συμβαίνει αυτή η απερίγραπτη κακοποίηση των ζώων;” Αν καταφέρουμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα με ειλικρίνεια, τότε η απάντηση στο γιατί συμβαίνει αυτή η αδικία γίνεται σαφής.

Η συντριπτική πλειοψηφία των οργανώσεων για τα ζώα δαπανά χρόνο, χρήματα και προσπάθεια υπέρ της καλής διαβίωσης των ζώων και προσπαθεί να αναπτύξει νέους νόμους και κανονισμούς για να αντιμετωπίσουν τα πολλά και διαφορετικά κεφάλαια που σχετίζονται με την κακομεταχείριση των ζώων, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να αναγκάσουν την βιομηχανία να συμμορφωθεί με αυτούς τους νόμους. Όμως, οι προσπάθειες αυτές, αποτυγχάνουν να δημιουργήσουν κάποια σημαντική βελτίωση για τα ζώα με απόλυτη συνέπεια.

Πίσω από αυτές τις εκστρατείες υπέρ τις καλής διαβίωσης των ζώων βρίσκεται πάντα η κρυφή παραδοχή ότι η βιομηχανία είναι αυτή που ευθύνεται για την σκληρή μεταχείριση στα ζώα. Αλλά είναι δικαιολογημένο αυτό το συμπέρασμα;
Η βιομηχανία δεν είναι παρά ο μέσος παράγοντας που εφαρμόζει όλες τις φρικτές πράξεις που ζητούνται από τους καταναλωτές των προϊόντων ζωικής προέλευσης. Αν και είναι αλήθεια ότι η βιομηχανία εκμετάλλευσης των ζώων είναι ένας πρόθυμος και μάλιστα ένας ιδιαίτερα επιθετικός τομέας, ο ρόλος της είναι μόνο αυτός του ενδιάμεσου παράγοντα. Ως εκ τούτου, είμαστε εμείς οι καταναλωτές αυτοί οι οποίοι ευθυνόμαστε για την φρικτή μεταχείριση των ζώων μέσω των αγορών μας.

Για τους περισσότερους ανθρώπους η πραγματική τους ανησυχία έγκειται στην υπερβολική βία που εφαρμόζεται στη βιομηχανία εκμετάλλευσης των ζώων.

kai_an_o_enoxos_den_einai_autos_pou_nomizeis?_2

Στη λεγόμενη “αδικαιολόγητη” βία και στη σκληρότητα που υφίστανται τα ζώα κατά τη διάρκεια της εκτροφής της σφαγής. Αλλά αν πραγματικά θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως όσο η κοινωνία μας συνεχίζει να αντιμετωπίζει τα ζώα σαν ιδιοκτησία και σαν οικονομικά αγαθά, το νομικό μας σύστημα θα συνεχίσει να αποδέχεται αυτή την “αδικαιολόγητη” βία ως το αναγκαίο κακό για την παροχή αγαθών και υπηρεσιών στον ανθρώπινο πληθυσμό και θα παραμένει αδιάφορη για το τι κρύβεται πίσω από τους τοίχους στις φάρμες και στα σφαγεία.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν βρίσκαμε κάποιον τρόπο ώστε να εξαλείψουμε κάθε πρακτική που αφορά τον σωματικό ακρωτηριασμό των ζώων, είναι αδύνατον η σκλαβιά και η δολοφονία να γίνει οτιδήποτε άλλο, εκτός από σκλαβιά και δολοφονία. Η δολοφονία είναι δολοφονία, και κανένας νόμος περί ευζωίας δεν θα μπορέσει να το αλλάξει αυτό.

Οποτεδήποτε έρχεται στο φως της δημοσιότητας μια περίπτωση κακοποίησης ζώων, η τρομακτική δυστυχία τους, κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να αναζητήσουν τους δράστες και να τους φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης, ώστε να καταφέρουν να προστατέψουν τα επόμενα ζώα – θύματα, από το να βιώσουν την ίδια μεταχείριση. Δείχνουμε με το δάχτυλο τους θεσμικούς εκμεταλλευτές αγνοώντας το πιο προφανές – ότι δεν έχει σημασία τι κάνουν οι εκτροφείς και οι σφαγείς – αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι η δική μας κατανάλωση ζωικών προϊόντων που τελικά απαιτεί την αφαίρεση της ζωής των ζώων.

Πώς μπορούμε όμως να περιμένουμε ηθικά αξιοπρεπή συμπεριφορά από τους ανθρώπους από τους οποίους ζητάμε να πραγματοποιήσουν το ανήθικο έργο της αναπαραγωγής, του περιορισμού και φυσικά της σφαγής των ζώων που εμείς επιλέγουμε να φάμε; Των ίδιων ζώων που οι περισσότεροι από εμάς θα προτιμούσαμε να χαϊδέψουμε και να αγκαλιάσουμε και όχι να τα κακοποιήσουμε και να τα δολοφονήσουμε.

Υπάρχει κάτι το τρομερά άδικο στο γεγονός ότι έχουμε αναθέσει το πιο αισχρό έργο της κοινωνίας μας σε αυτούς τους λίγους ανθρώπους που έχουν καταφέρει να σκληρύνουν συναισθηματικά τόσο ώστε να το πραγματοποιήσουν, μόνο και μόνο ώστε αργότερα να τους διασύρουμε για την αποσύνδεση τους από το φυσικό αίσθημα της συμπόνιας. Αν ήμασταν στο ελάχιστο ειλικρινείς, αυτό που θα έπρεπε να συμβαίνει θα ήταν ο καθένας από εμάς να έπρεπε να σφάξει το ζώο, το σώμα του οποίου θα ήθελε να φάει και να ξεριζώσει το δέρμα του ζώου που θα επιθυμούσε να φορέσει, αντί να τα αγοράζαμε ως πακέτα από τα σούπερ μάρκετ και τα χασάπικα.

Αντί αυτού όμως, συνεχίζουμε να ζητάμε από τους άλλους να το κάνουν για μας, ενώ οι περισσότεροι από εμάς αρνούμαστε να παρακολουθήσουμε τη διαδικασία της εκτροφής και της σφαγής έστω σε κάποιο βίντεο.

Φυσικά η αποστροφή μας προς τέτοιες πράξεις βίας δεν είναι κάτι που θα πρέπει να συντριβεί και να κατασταλεί. Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για την αποστροφή που νιώθουμε όταν φανταζόμαστε τι συμβαίνει στα ζώα ανάμεσα στην γέννησή τους και στην κατάληξή τους στο πιάτο μας. Η φρίκη που νιώθουμε είναι μια υγιής αντίδραση σε πρακτικές που δεν είναι τίποτα λιγότερο από τρομακτικές.

Όμως θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε πως δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας από τη φρίκη απλώς και μόνο επειδή έχουμε βρει έναν τρόπο να κρύψουμε όλη αυτή τη βαρβαρότητα από τα μάτια μας – πίσω από τα τείχη των εκτροφείων, των σφαγείων και άλλων σκοτεινών εγκαταστάσεων.

Θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε πως κατηγορούμε ένα σύστημα για τα δεινά των ζώων και γενικότερα για τα δεινά της κοινωνίας μας και αρνούμαστε να παραδεχτούμε πως εμείς είμαστε αυτοί που το υποστηρίζουμε με τον τρόπο που επιλέγουμε να ζήσουμε. Μας αρέσει να απομακρύνουμε την ευθύνη από επάνω μας και για τον λόγο αυτό έχουμε θεοποιήσει το σύστημα και του έχουμε δώσει ιδιότητες εξουσίας που θεωρούμε πως δεν μπορούμε να πολεμήσουμε. Κλείνουμε τα μάτια στην πιο προφανή αλήθεια: το σύστημα που κατηγορούμε, είμαστε εμείς. Αν πραγματικά δεν μας αρέσει, έχουμε και την δυνατότητα να το αλλάξουμε, μετατρέποντάς το από ένα σύστημα αδικίας και κακίας, σε ένα σύστημα δικαιοσύνης και ηθικής.

kai_an_o_enoxos_den_einai_autos_pou_nomizeis

Αν δεν μας αρέσουν αυτά που συμβαίνουν στα εκτροφεία ζώων και στα σφαγεία θα πρέπει να φροντίσουμε ώστε αυτά να κλείσουν. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την μη κατανάλωση ζωικών προϊόντων. Μην ξεχνάμε, πως σε όλα τα δικαστήρια, οι ηθικοί αυτουργοί ενός εγκλήματος θεωρούνται εξίσου υπεύθυνοι με αυτούς που το εκτέλεσαν.

Ή όπως εκφράστηκε τόσο εύγλωττα από τον Ralph Waldo Emerson,
«Έχετε μόλις δειπνήσει, και άσχετα αν το σφαγείο είναι κρυμμένο επιμελώς σε απόσταση μιλίων, υπάρχει συνενοχή.»