ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

“Μια αγελάδα δεν μπορεί να δολοφονηθεί, γιατί είμαστε εμείς, οι άνθρωποι, που εφεύραμε τον όρο “δολοφονία” έχοντας υπόψη μας τη προσχεδιασμένη θανάτωση ενός ανθρώπου.”

Αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος που δηλητηριάζει την ανθρωπότητα με τη δηλητηριώδη περηφάνια της.
Αντί να εξυμνούμε την αγελάδα που ποτέ δεν σχεδιάζει να σκοτώσει κάποιον για κανέναν λόγο, εκτός από περιπτώσεις αυτοάμυνας, δοξάζουμε την ανθρώπινη νοημοσύνη και διορατικότητα που επιβάλει τέτοιες άθλιες πράξεις βίας, χρησιμοποιώντας την επινόηση της δολοφονίας ως έναν αρκετά καλό λόγο για να διαχωρίσουμε και να επιτρέψουμε την “σφαγή” και την “θανάτωση” των αγελάδων και των άλλων ζώων φάρμας.

Όταν μιλάμε για την θανάτωση των ζώων φάρμας, ο όρος “δολοφονία” ξαφνικά μετατρέπεται σε σφραγίδα ηθικής υπεροχής, αντί για σημάδι ντροπής, κακής πράξης και μοχθηρίας.

Αριστεροί, δεξιοί, θρησκευόμενοι, άθεοι, ξαφνικά όλοι αγκαλιάζουμε τον όρο “δολοφονία”, σαν να είναι ο σωτήρας μας, όταν ένα πιάτο με κρέας τοποθετείτε μπροστά μας και μας ζητείτε να θυμηθούμε το νεκρό θύμα που βρίσκεται από πίσω. “Η αγελάδα δεν δολοφονήθηκε!” λέμε στους εαυτούς μας “Μόνο άνθρωποι μπορούν να δολοφονηθούν από ανθρώπους!”

Μπορεί να είναι λάθος να απαντάς σε μια ερώτηση με μια άλλη ερώτηση και φυσικά η απάντηση για την δολοφονία των ζώων είναι ξεκάθαρη, αλλά η ακόλουθη ερώτηση θα πρέπει να γίνεται στα άτομα που επιμένουν πως τα ζώα δεν τα “δολοφονούμε” παρά μόνο τα “θανατώνουμε”: Αν μπορούσες να πας πίσω στο 18ο-19ο αιώνα και συναντούσες έναν ιδιοκτήτη σκλάβου πώς θα του εξηγούσες πως όταν θανατώνει έναν σκλάβο στην πραγματικότητα τον δολοφονεί? Ή μήπως και αυτό επίσης δεν είναι δολοφονία?

Το άρθρο είναι του Oren Ben Yosef, από Of Four Horses.